Laden...

Ervaring Nienke

Mijn naam is Nienke Huisman, net 26 jaar en woon samen met mijn vriend
Jarno en onze twee labradors Lieve en Lola en poes Puck in onze
woonboerderij in Dalfsen.
Op 15 oktober 2020 kreeg ik de diagnose kanker op mijn 25e levensjaar, voor
mijn ziek zijn had ik een zorgeloos leven en genoot ik volop van mijn vriend,
familie en mijn dieren.
Daarnaast trekken we er graag samen op uit in de natuur of een gezellige
avond op stap met vrienden en werk ik met veel plezier als verzorgende IG’er
in een verpleeghuis.
De laatste jaren merkte ik aan mezelf dat ik telkens sneller moe werd en
weinig energie over hield als ik bijvoorbeeld een dag gewerkt had en ook
kreeg ik telkens meer last van pijnlijke spieren.
In 2018 heb ik een jaar lang hevige rugpijn gehad, met uitstraling in billen en
bovenbenen. Fysiotherapie hielp niet en ik werd weer terug naar de huisarts
verwezen. Deze dacht aan een hernia. Ik kreeg toen een MRI van alleen mijn
onderrug. Hier was niks op te zien, behalve een gezonde rug van een 23-
jarige. Zo kwam ik bij een manueel therapeut terecht, die mijn rug meerdere
keren kraakte en zo de rugpijn ineens verdween. Mijn artsen kunnen niet
zeggen of dit ermee te maken heeft gehad en of de kanker toen überhaupt al
aanwezig was.
Twee dagen voor mijn diagnose kreeg ik ineens hevige pijnscheuten in mijn
rechter buik net onder mijn ribben. Mijn huisarts werd geïnformeerd op
aandringen van mijn vriend. Deze dacht aan een galsteen of ontsteking en
wilde op korte termijn een echo. De volgende ochtend kon ik terecht bij ons
dichtstbijzijnde ziekenhuis: Isala Zwolle. Nog geen uur nadat de echo was
gemaakt, werd ik gebeld door mijn huisarts dat er een gezwel te zien was en
dat ik dezelfde dag nog opgenomen moest worden op afdeling Oncologie.
Toen begonnen de onderzoeken: CT-scan, PET-CTscan en
bloedonderzoeken.
Daaruit kwam naar voren dat er een tumor van 15×11.5×7.5 cm in mijn buik
zat en ook in mijn bijnier was gegroeid. Hierdoor heb ik eerst twee mis
diagnoses van Bijnierkanker gekregen.
18 november ben ik geopereerd in het UMC Utrecht, waar de tumor goed is
verwijderd. Drie weken na de operatie kreeg ik de juiste diagnose: Ewing
sarcoom.
Vanuit Utrecht ben ik doorgestuurd naar het Nederlandse Kanker Instituut
Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis in Amsterdam. Op de scan van na de
operatie was er niks meer zichtbaar, maar omdat er micro deeltjes van
tumorcellen achtergebleven kunnen zijn, krijg ik toch nu chemotherapie, want
anders is de kans 95% dat het terug zal komen.
Voor de chemotherapie heb ik meerdere eicellen kunnen laten invriezen, om
mijn vruchtbaarheid veilig te kunnen stellen.
In Januari ’21 ben ik begonnen met de 14 zware chemo kuren. Ik krijg een
Amerikaanse variant: elke 2 weken chemo. De ene keer de VDC kuur (2
dagen opname) en de andere keer de IE kuur (6 dagen opname) en dit wisselt
zich af.
De eerste twee kuren heb ik als heel heftig ervaren. Niet zo zeer door de
chemo, maar wel door het medicijn Dexamethason. Hier werd ik enorm
opgejaagd door en was ik totaal mijzelf niet meer. In overleg is dit medicijn
gelukkig gestopt.
Ik heb alle bijwerkingen van chemo die je kunt krijgen gehad…. Op een
gegeven moment waren ze te heftig en kon ook mijn beenmerg het niet meer
aan om te herstellen tussen de chemokuren door, waardoor vanaf chemokuur
nummer 8 de kuur met 25% werd verminderd. Dit was heel fijn, want veel
bijwerkingen verdwenen ineens en ik kreeg een stuk meer energie terug.
Wel blijft mijn beenmerg het nog zwaar hebben, waardoor ik veel
bloedtransfusies en bloedplaatjes nodig heb en er soms ook uitstel van de
chemokuren nodig is.
Ik ga twee keer per week naar Oncologische Fysiotherapie toe, waar ik fitness
met een lotgenoten groepje en ik wandel meerdere keren op een dag en fiets
daarnaast geregeld om mijn conditie en spierkracht een beetje op peil te
houden.
Naast de lichamelijke klachten, vind ik vooral de mentale strijd die kanker met
zich mee brengt het moeilijkst om mee om te gaan. Je gevoel die heel erg
wisselt, alle emoties en de angst.
Op dit moment van schrijven moet ik nog 2 chemo’s ondergaan en zal ik eind
augustus klaar zijn en zal ik in het begin elke 3 maanden een scan krijgen, als
het goed blijft gaan wordt dit halfjaarlijks en daarna jaarlijks.
Ondanks alle tegenslagen blijf ik zo positief mogelijk met veel humor, laat ik de
emoties toe, accepteer ik het en laat ik alles maar over mij heen komen. Zo
lukt het mij om van elke dag te genieten in deze periode!

Doneer nu